Büyük idealleri olmayan toplumlar günübirlik tartışmalarla vakit kaybederler. Günün sonunda hatalarının farkına varsalar bile hatalarıyla yüzleşmekten kaçınırlar ve anında birbirlerini suçlamaya başlarlar. Son yıllarda "ağzı olan konuşuyor" misali herkesin her konuda bir fikri olduğunu zannedebilirsiniz. Bir sorun çıktığı zaman "çözüm ortağı" olmak için çaba göstermezler ama lafa gelince mangalda kül bırakmazlar. Konforlu alanlarının dışına çıkmak işlerine gelmez. Sizin anlayacağınız herkes "fikir babası" olmuş da haberimiz yokmuş.

Mesela salgın hastalık çıkıyor, herkes virolog oluyor. Ekonomik kriz çıkıyor, herkes ekonomist oluyor. Deprem oluyor, herkes deprem uzmanı oluyor. Siyasi konularda zaten herkes siyaset bilimci oluveriyor. Herkesin analizci, filozof, mütefekkir havasına büründüğü bir ortamda ne yazık ki aklıselim olan alanında uzmanlaşmış ehil insanların sözleri arada kaynayıp gümbürtüye gidiyor. Bu açıkçası bir fikr-i sefalettir. Çünkü herkesin her konuda açıklama yapması beyin fırtınası değil, yorum curcunasıdır.

Bu "boş konuşma" hastalığına büyük ölçüde kökü dışarıda olan sosyal medya vesile oldu. Sosyal medya sayesinde cehalet vitrine çıktı, gösteriş yapmak marifet oldu. Atalarımızın "bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıp" sözü bile unutuldu. İnsanlar artık cahil olmaktan utanmıyor, cehaletini gizlemiyor. Çünkü algoritma "bilmiyorum" diyenleri değil, "kesin bilgi yayalım" diye bas bas bağıranları daha çok seviyor. Eskiden insanlar "bu konuda bilgi sahibi değilim" demeyi erdem sayardı. Şimdi ise bilgiyle değil, özgüvenle uzman olunuyor.

Yerli ve milli sandığımız medya kuruluşları da maalesef bu yorum furyasına "çanak" tutar hale geldi. Sosyal medyada adı çokça anılan bilim adamları çeşitli dönemlerde çeşitli olaylar neticesinde televizyon kanallarında canlı yayında ağırlanır. Bilim adamları uzmanı olduğu konu hakkında sakince konuşur ama seyirciler bilim adamlarına saçma sapan sorular sorarak konuyu bağlamından çıkartır. Yani olanlar olur, uzmanlar konuşur ve en sonunda bilim adamları "hocam sohbetiniz için size çok teşekkür ediyoruz" diyerek uğurlanır.

Dışarıdan bakınca eğlenceli bir ülke gibi görünüyor olabiliriz. Ancak gerçekten hepimizin düşünmesi gereken ciddi sorunlarımız var. Fiyatlara sürekli zam yapılınca ekonomi düzelmiyor, kürsülerde slogan atılınca sorunlar çözülmüyor, "Aile Yılı" ilan edilince hayırlı ve mutlu evlilikler artmıyor, insanlara boş vaatler verilince suça eğilimler azalmıyor. Hapishaneler ve hastaneler niye dolup taşıyor, insanlar helal kazanca yönelmek yerine neden fon, faiz ve borsa gibi kolay yoldan gelen kazançlara birikimlerini yatırıyor, hiç düşünüyor musunuz?

Siyasetten ticarete, sanattan edebiyata, eğitimden medyaya kadar her yerde tuz kokmuş, mızrak çuvala sığmaz olmuş. Kimin eli kimin cebinde, belli değil. Sanki bu nahoş olaylar kendiliğinden meydana gelmiş. Siyasetçiler makam sevdasına kapılırsa, açgözlü tüccarlar milleti kazıklamaya devam ederse, ünlüler topluma kötü örnek olursa, medya mensupları kulağının üstüne yatarsa, âlimler ve öğretmenler bile başıboş davranırsa bu kadar kiri kim temizleyecek, bu kadar faizi kim yapılandıracak, bu kadar bol sıfırlı faturaları kim ödeyecek?

Ülkemizde şahit olduğumuz meselelere sanki başka bir ülkede meydana gelmiş gibi yaklaşarak hiçbir çözüm üretemeyiz. Kenardan konuşmak birilerine keyifli geliyor. Sıfır sorumluluk ve olağanüstü mutlulukla insanlar hayati derecede önem teşkil eden meseleleri görmemezlikten, duymamazlıktan ve anlamamazlıktan geliyorlar. Sorumluluktan kaçarsak sorunlarımızı küresel odaklar bize karşı sinsice kullanır. Eğer ortada çözüm üretmemiz gereken sorunlar varsa bunu elbirliğiyle ve fikir birliğiyle biz çözmeliyiz.

"Battı balık yan gider" veya "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diyerek umarsız ve sorumsuz bir şekilde yaşamaya devam edersek kültürümüz, sanatımız, tarihimiz, medyamız, emeğimiz elin oğlu tarafından bir çırpıda oyuncak edilir. Merak etmeyin, düşman artık topla tüfekle gelmiyor, markalarıyla ve patentleriyle geliyor. Kendilerini "oyun kurucu" olarak gördükleri için bizi hep "temsilci" olarak görüyorlar. Şayet bunun farkında değilseniz bir asır daha ayakta uyutulmaya ve yalanlarla avutulmaya devam edersiniz.

Bir toplumun en büyük sorunu herkesin fikir sahibi olması değil, fikrin sorumluluktan kopmasıdır. Herkesin konuştuğu ama kimsenin sorumluluk üstlenmediği bir toplumda çözüm üretmek giderek zorlaşır. Bize "bizden" gibi görünen ve şeytanın kölesi olan içimizdeki ikiyüzlü münafıklardan zarar gelecek. Bu yaşananlar karşısında "yok arkadaş, biz halimizden memnunuz, bizim kimsenin fikirlerine ihtiyacımız yok" diyorsanız siz bilirsiniz. Bizler her daim "Hakk'ın hatırı halkın hatırından âlidir" diyerek hakikatleri dile getirmeye devam edeceğiz.